BeFunky_Chromatic_1.jpg

Once in my life, I made a man miserable. And I’m not proud of it. I am very sorry. Every time I saw his sad pictures and read his last letter to me. I felt the pain his been through when I left him. Every tear that fall in his face yesterday makes me weak today. Once is enough. I don’t want to hurt him anymore. I don’t want him to cry because of me. I want him to smile and believe in forever again.

Butterflies With Punctured Wings. [][][]

BeFunky_OrtonStyle_1.jpg

Faded wings yet functioning.

Every time I saw a butterfly, smile comes instantly and naturally. But looking to it deeply made me realize that their life is so short yet meaningful. It’s simply because they know their purpose. We admire them but suddenly we forgot them after seeing them. Like butterflies, time will come that we will be forgotten by everybody. They will not even remember that once in their life there were you, there was me, there was us…
So why bother with your looks? This is not permanent, it fades. Like them, our life is about the purpose. What’s important is that you express yourself and you’re happy. Making sure that there will be no regrets in the future. Tonya Hurley once said in her book that “It’s not about what you had, but what you gave. It’s not about how you looked, but how you lived. And it’s not just about being remembered. It’s about giving people a good reason to remember you”. Life is a matter of creating a good choice and knowing our purpose.

REALITY STRIKES by a80t

Exchange of harmonious messages.
Bunch of chocolates everyday.
Warm hugs and kisses every minute.
Sweet moments…

But in the end.
Both of you realize that you’re not meant for each other.
Pain,that’s all you can feel.
Cry,that’s all you can do.

When love isn’t love.
When love spells H.U.R.T
that’s the time to stop.
And give yourself a chance.

Pain is miserable.
But misery is optional.

PUNGAW :(( (abot)

Akala ko ayos lang.
Ining satong dai pag-ibahan.
Pero dai palan.
Ta ako nakukulgan.

Ika perming nasa payo.
Dai mahali maski piriton ko.
Ano daw nakakan ko?
Ta ako arog kaniyo.

Minsan mapagal man.
Kulog payo man lang kaya yan.
Dai ko man mabasol sadiri ko.
Na ika isipon ko.

Praning ako,iu siguro.
Kaya kung anu-ano nalang tiggigibu ko.
Kaya dai na ninda gets ang trip ko.
Pungaw ako. Iu! Saimu.

KUTA NA

sa tahaw kang kamunduan.
saimung anino nararanihan.
Ika nagtataong duros,
sa sistemang napuputan.

Marai ta ika nabisto ko.
Tigribayan mo ang kulog na namamatean ko.
Naging maogma sa kamot mo.
Ta ako tigpadangat mo.

Kuta na, mau ka ng mabisto.
Ning iba na magugustuhan mo.
Ta baad masulo ako sa kalayo.
Pag ako tigbayaan mo.

JESUS r0cKs!!!!!!

 .walang pasok noon,bakasyon. pumunta kaming mag-anak sa pinsan ni mama sa bacoor, cavite.  doon kasi kami palaging pumupunta tuwing walang  pasok (summer). wala  kaming ibang ginagawa na kapatid ko kundi maglaro at manood na t.v … pag-hapon naman lalabas ako at magbi-bike. wala lang ,iniikot ko lang ang buong subdivision. tapos pag may nakitang aso,uwi na ko (hehe).sina tito at tita ay member ng CFC (Couples for Christ), coordinator din sila ng YFC (Youth for Christ).

dito na mag-uumpisa ang totong kwento…

.yun nga, pinag-camp nila ako,kasi may camping muna bago ka magiging miyembro nito. 2 nights ang 3 days yun. masaya. noong unang araw , registration muna (3:00 – 5;00pm) . hindi ko alam kung saan ako pupunta. wala akong kakilala. sina tito naman kasi busy. tapos yun, nag-umpisa na , nag-welcome dance na muna yung mga datihan. inorient kami tapos diretso na sa Talk 1 (Gods plan and his plan for us). tapos nun, nag discussion group kami,nag share lang . then, dinner na pagkatapos. 🙂 sabay-sabay kaming lahat ng mga participants . pagkatapos nun diretso na ulit sa Talk 2 (Who is Jesus Christ to me?) ganun din pagkatapos discussion group ulit. may mga “facy” kasi kami,facilitator ba. si ate Me-ann. tapos noon nag fellowship na kami.then LIGHTS OFFFFF na, 11:00 na kasi nun.

.nung 2nd day, nag-wake up call na mga 5;00-7:00am, para gawin na namin yung mga personal necessities . then kumain na kami ng breakfast:). tapos talk 3 (Repentance, Faith, Healing, and forgiveness) natapos kami 11:00am naman,kya nag-lunch muna kami. pagkatapos kumain nag-practice na kami nung mga hillsongs. tapos nag-eucharist mass mga 3:00-4:00pm yun. then nag-practise kami nung ipre-present namin sa E-night 4:00-5:00. tapos talk 4 (receiving God’s gift) na. nalaman ko na, sobra pala talaga nating thankful.. tapos ulit nun nag-group worship na kami.. tapos dinner naman ulit 🙂 .. pag katapos mag-dinner pinasulat  kami ng mga team leader namin kung ano daw yung mga bagay na gusto naming baguhin, tapos sinunog namin yun. gumawa kasi kami ng bonfire. opening na din yun ng e-night (entertainment night) prenesent na namin yung mga kanya-kanya naming prenaktis. ako kasi sa dance group sumali. gusto ko sanang sumali sa band group kaso nga lang sa mga oras na yun hindi pa ako marunong tumugtog ng gitara o  kahit anong instrumento. 11:30pm na kami natapos nun, nagbigay pa kasi ng ilang announcements .. medyo nalungkot lang ako kasi last night nanamin yun. mamimiss ko sila ang mga bago kong brothers ang sisters.   kasi alam ko namang baka hindi ko na sila makita ulit. kasi nga tuwing bakasyon lang ako makakapunta ng cavite. at yun yung magiging dahilan kung bakit hindi ako magiging active sa YFC, at sobrang kinalungkot ko yun.sa 3rd day… pareho lang nag-wake up call pagkatapos nag-breakfast… tapos may amazing race sana kaso hindi na natuloy, kulang na daw kasi sa oras. tinuruan nalang nila kami ng iba pang hillsongs.(my favorite part of the camp 🙂 .

kantahan… bonding moments ba.

tapos… worship…

Talk 5 (Growing in the spirit and mission of YFC) , pagkatapos ng talk, nag-dedecation ceremony na .. may mga awards na ibinigay… (haha:) meron ako.. SHALL WE DANCE? ano  yun?.. parang recognition lang. 🙂

tapos lunch na…

tapos farewell na… 😦

dun, iyakan na..

nakakalungkot pala yun..

3 days lang naman kami nag-sama sama pero parang ang tagal na naming magkakakilala…

iba din nga talaga si Jesus gumawa  ng way ano?.. to find new friends especially to find him by soul and by heart.

pagkatos ng camp na yun. talagang maraming nag bago sa akin. hindi naman sa naging santo na ako. kundi sa mga maliliit na bagay lang. naging mas malapit ako kay Jesus. mas nakilala ko sya, dahil sa camp na yun.

kaso nga naging totoo yung iniisip ko ung last night na namin. hindi nga akko naging active.na-experience kong mag-worship mag-isa. nag-try akong mag-hanap ng YFC dito sa Bicol, pero hindi madali, wala akong nahanap.

mabuti nalang nakita ni ma’am Regidor yung YFC stiker ko sa i.d ko. eh, couples pala sya,di inaproach nya ako.

nabuhayan ako ng loob.

kaso…

hindi pa rin ako naging active…

ewan ko ba, parang maraming nakaharang..

pero hindi ko na masyadong ini-stress ang sarili ko..

basta alam kong PARA AKO KAY JESUS.

🙂 ❤ 🙂

 

:)

exaggerated actions, i can be done

to find and get you, my only one

lift the moon, touch the sun

yes its hard, but for me its fun

fly like a bird, swim like a whale

find you everywhere, im not going to fail

you want to hide, ok lets play

im not going to sleep, im not going to lay

morning dew is my food to survive

even in a year, im still alive

then i meet all kinds of tribe

but your still not in my side. 

–work of my lil’bro 🙂 

. d only cure

finding it is like,

finding a piece of a needle in the middle of the sea.

getting it is like,

trying to get a star in the sky at night.

dreaming it is like,

dreaming that you’re not a sinner but a saint.

forgetting it is like,

forgetting how to breathe and to live forever.

 

do you know what love really is??

or you could only spell it?

you can only say that love is blind

or laugh at it?

 

love is everything we see

everything we touch and hear

but love also gives sadness in our hearts

sadness that the only cure is love.

 

mAy kWenTa bA pa Ang pAgsuSulat? –bAlLpEn

 

paano ka ba natutong magsulat???

kailan ka ba natuto nito???

noong bata pa ako, ako’y sobrang nahihirapan dito, sa kadahilanang masyado pa siguro akong bata sa mga oras na yun.

alam ng karamihan sa atin na ang pag-katuto nito  ay importante sa buhay ng tao o sa bawat isa sa atin.

dahil sa…

… paano tayo makakapag-sulat ng liham sa ating gusto?

…paano tayo makakapag-sulat tuwing pasko,paghihingi tayo ng regalo sa lalaking naka-pula at may kalakihan?

… o kaya’y paano tayo makakapag-sulat ng mga bagay  na gusto nating isulat?

ikaw?

ano na ba ang mga letrang naisulat mo?

may nasulat ka na bang mga liham?

naiparating mo na ba ang mga gusto mong iparating?

ang mga damdaming gusto mong ipadama?

o kaya ay nasubukan mo na bang mag-sulat sa pader o sa mga lugar na hindi dapat sulatan?

upang maihatid ang mga kinikimkim na mga salita.

habang tayo ay patuloy na tumatanda nadadagdagan ang ating  mga kaalaman at napaghuhusay pa natin ito ng mabuti. naihahatid natin ng malinaw ang mga mensahe na nais nating malaman ng ibang tao.

… at ito ay dahil sa PAG-SUSULAT.

karamihan sa atin ay tanging pagsusulat lamang ang paraan upang maihatid nila ang mga bagay na gusto nilang malaman ng mga tao.

   ngunit ang pagsusulat din ang naghahatid sa kanila sa malagim na kamatayan. walang may alam kung kailan tayo mawawala sa mundong ibabaw, ngunit napaka-hindi makatarungan kung sa ganito tayong paraan mawawala.

sa pagsusulat lang, tayo’y mamamatay???!

ito ba ang masasabi nilang bansang demokratiko?

ang mga manunulat ay namamatay dahil sila ay nag-sulat ng kanilang nararamdaman?

tama ba ang ganito?

diba ito ay ating karapatan, ngunit bakit GANITO???

marami sa kanila ay hindi nakamit ang hustisyang dapat na maibigay sa kanila, tulad na lamang  ni Dr. Jose Rizal  na kilala nating lahat . oo nga’t nakamit natin ang tinatawag nating kalayaan, ngunit kailangan ba talagang mamatay muna siya?

alam nating na ang may gawa nito ay ang mga taong lubhang makapangyarihan…

...mga taong walang kwenta;

… mga taong syang basura ng ating bayan

 

wag sana tayong maging pipi at bingi sa mga bagay na nagyayari sa ating kapaligiran.

ikaw may kwenta ba sayo ang pagsusulat?

dahil kung ako lang naman , ay oo. dahil ito na lang ang natitirang armas ko sa ating mapanghusgang mundo.

lalo na sa mga tulad kong hindi kayang mag-salita sa harap ng maraming tao.

hahayaan kong ang aking kamay at ang aking panulat ang magsalita para sa akin, kung hindi man kaya ng aking MAHINANANG BIBIG.